(Visual Fic) Eva-Nagisa Family Project Part 1

posted on 30 Jul 2011 21:54 by shiruki in AnimeWorld
ปฐมบทอ่านตรงนี้นะจ่ะ จะปูพื้นเรื่องมาเหมือนกันหมดทุกรูท
 
 
(ขอใช้รูปเก่าขัดไปก่อนนะ)
 

วิช่วนฟิกชั่น...ถึงจะเริ่มปฐมบทเหมือนกันหมด ทว่า...

อย่างที่บอกไปต่อไปนี้จะแบ่งเป็นรูทเหมือนวิช่วนโนเวลแล้วนะจ่ะ~~

คือการต้องตอบคำถามหลังจากนี้แล้วทำตามคำแนะนำต่อไปเหมือนกับว่าเราตัดสินใจให้ตัวละครหรือเราเป็นตัวละครเอง คล้ายๆเกมไงล่ะ

เพื่อจะได้แบ่งแยกตอนจบและแนวเรื่องที่หลากหลายและน่าลุ้นกว่าเดิม ด้วยความสามารถและความคิดของคุณเองที่ทำให้ได้ผลลัพธ์แบบนี้ ฮะๆ ท้าทายจริงๆ...

 

อย่าขี้โกงนา เดี่ยวไม่สนุก เพราะถ้าอยากจะรู้เรื่องของรูทอื่น ก็ขอให้จบรูทตัวเองก่อนแล้วค่อยกลับมาเริ่มต้นใหม่ โอเคไหมเอ่ย? (ไม่โอก็ต้องโอล่ะวะ) ใครโกงขอให้อ่านไม่รู้เรื่อง+ไร้ความภาคภูมิใจในฐานะคนอ่านที่ดีไปตลอดชีวิต!! (เออ กล้าได้ก็กล้าเสียล่ะวะ)

 ส่วนตัวไม่มีพื้นความรู้ด้านการโยงเรื่องตามกฎวิช่วนจริงๆ เพราะไม่เคยเล่นแบบญี่ปุ่น เล่นแต่แพ็ตอิง แต่ก็พอเข้าใจอยู่บ้าง ทั้งหมดนี้ถ้าผิดพลาดก็ทักท้วงได้ แต่ส่วนที่แปลกไปเพราะมันคือความรู้ของผมไม่ได้อ้างอิงกฎการผูกเรื่องที่ถูกต้อง สรุปคือผมทำขึ้นเองหมดเลย

จะได้ตอนจบแบบไหนอย่าว่ากันนา ความคิดคุณเอง XD รายละเอียดเล็กๆน้อยๆมีผลมากเลยนะ ตัดสินใจดีๆน้า เลือกที่คิดว่าชัวร์ที่สุด ไม่มั่วนิ่ม เราคงคิดแบบนี้จริงๆ เพราะเหตุการณ์มันพลิกผันได้ตลอด ขึ้นอยู่กับคุณเท่านั้น โชคดีครับ....

ถามได้ เสนอความเห็นได้ ทั้งในคอมเม้นท์และหลังไมค์ จะกัดทำไมในเมื่อผมมันคนแต่งนี้หว่า...

คู่มือดำเนินเรื่องของวิช่วน ฟิกชั่น (Visual Fiction)

วิช่วน ฟิกชั่นนั้นก็เหมือนกับเกมวิช่วน โนเวลที่ขายตามท้องตลาด คือเล่นโดยการสนทนา ตอบคำถาม หรือกระทั้งการตัดสินใจ โดยตนเองอยู่ในฐานะผู้ดำเนินเรื่องเอง ในแต่ล่ะพาร์ทนั้นจะไม่เท่ากันและมีความแตกต่างกัน สามารถพลิกแพลงเปลี่ยนเนื้อหาของเรื่องได้ ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของผู้เล่นว่าคำตอบนั้นจะนำพาเข้าสู่พาร์ทไหนของเรื่องตลอดจนเข้าสู่ตอนจบโดยสมบูรณ์ จะมีทริคพิเศษ สเปเชี่ยลพาร์ท หรือพาร์ทย่อย ที่จะสอดแทรกอยู่ในเนื้อเรื่องเช่นกัน การดำเนินตัวเรื่องจึงซับซ้อนและมีความหลากหลายทำให้ผู้เล่น(ผู้อ่าน) มีความสนใจร่วมและความรู้สึกร่วมไปกับส่วนของเนื้อหามากกว่าฟิกชั่นปกติ

-กฎของการดำเนินเรื่องในรูปแบบของเพลเยอร์

ให้ตอบคำถามตามที่ตนเองคิดหรือต้องการจะเลือกและทำตามขั้นตอนต่อไปตามที่ได้แนะนำไว้ ห้ามข้ามรูทหรืออ่านเนื้อหาในรูทอื่นเด็ดขาด ซื้อสัตย์ต่อตนเองในฐานะผู้เล่นที่ดี เนื่องจากว่าทุกประโยคจะมีการเชื่อมโยงกับคำตอบและต่อความรู้สึกนึกคิดของผู้เล่น การตอบของคุณจะเชื่อมโยงกับเหตุการณ์และผลลัพธ์ เปรียบเสมือนผู้เล่นเป็นผู้ดำเนินเรื่องราวเองทั้งหมด ซึ่งจะการตอบคำถามที่ต่างกันก็จะทำให้ได้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน ฉะนั้นจึงคิดให้ดีก่อนตัดสินใจ ผลลัพธ์นั้นขึ้นอยู่กับคุณ...

***หากต้องการรู้เรื่องราวของรูทอื่น กรุณาดำเนินรูทของตนเองให้จบก่อน จึงค่อยกลับมาเล่นใหม่ หรือใช้วิธีการตามแบบของผู้อ่านธรรมดา (อ่านต่อข้อถัดไป)

 

-กฎของการดำเนินเรื่องแบบผู้อ่านธรรมดา (ไม่มีการตอบคำถาม)

สำหรับคนที่อยากดำเนินเรื่องราวแบบธรรมดาหรือแค่อยากอ่านเรื่องราวในรูปแบบของนิยายปกติ คือไม่อาศัยการคิดเองหรือการตอบคำถามด้วยตนเอง ไม่ดำเนินเรื่องโดยอาศัยตนเองเป็นผู้เล่น ต้องการที่จะรู้เรื่องราวแบบสายตรงเท่านั้น

รูท จะมีอยู่ 3 รูทหลักคือ A B C หากต้องการจะดำเนินเรื่องโดยไม่มีการพลิกแพลงหรือเสริมเติมเหตุการณ์พิเศษเข้ามา ให้อ่านตามเฉพาะรูทที่ตัวเองต้องการจะอ่านเท่านั้น

เช่น อยากจะรู้เรื่องราวของรูท A ก็ให้อ่านเฉพาะคำตอบ A เท่านั้นโดยไม่มีการตอบคำถามใดๆทุกกรณี

***จำไว้ว่าจะไม่มีการเข้าสู่เนื้อหาพิเศษหรือเข้าสู่ช่วงทริคแต่อย่างใด การดำเนินเรื่องโดยทางตรงนั้นจะไม่สามารถพลิกแพลงใดๆหรือเปลี่ยนเหตุการณ์ใดๆได้

 -----------------------------------------------------------------

 Part one...Start

-ชั้นนอนหลับมานานแค่ไหนแล้วนะ?....ถึงเวลาตื่นได้หรือยังไง...จะมีใครมาปลุกนะ?                    

A.นั้นเสียงพ่อหรอ... B.ถึงเวลาตื่นแล้วสินะเรา C. นอนต่ออีกสักหน่อยดีกว่า

 

ขอให้ผู้ที่ตอบ A และ B ข้ามตอนนี้ไปก่อน จนกว่าจะพบถึงคำแนะนำต่อไป...(เลื่อนลงไปจนกว่าจะเห็นหัวข้อที่เขียนว่า “คำตอบ A” แล้วจึงค่อยอ่าน ส่วน “คำตอบ B” จะอยู่ในเอนทรี่หน้า เพราะฉะนั้นเอนทรี่นี้ไม่ต้องอ่านไรเพิ่มอีกแล้วในเอนทรี่นี้)

สำหรับผู้ที่ตอบ C ให้อ่านเนื้อเรื่องต่อไปนี้......

 

คำตอบ C….” 

คิดอะไรของชั้นกันนะ...

ไม่มีใครมาปลุกสักหน่อย

แล้วถึงจะนอนต่อไปก็ใช่ว่าจะหลับลง

 

เด็กสาวยันกายตนเองให้สามารถลุกขึ้นนั่งได้ในท่าปกติ ตัวเธอนั้นอยู่ในชุดปลั๊กสูทสีม่วงอ่อน ซึ่งไม่มีสิ่งอื่นใดนอกจากนี้

สภาพภายนอกรอบตัวไม่ต่างอะไรกับพื้นที่แสนเวิ้งว้างว่างเปล่า พื้นดินที่เต็มไปด้วยเศษหินเศษฝุ่น หรือแม้กระทั้งผงทราย

ที่นี้ไม่ใช่โลกมนุษย์...เพราะที่นี้คือดวงจันทร์...ที่ๆไม่น่าจะมีสิ่งมีชีวิตใดๆอาศัยอยู่ได้เลย แต่ตัวชั้นกลับสามารถอยู่ได้อย่างน่าประหลาดใจ

 

ดวงตาสีแดงฉานเลื่อนลอยไปมาในแสงสลัว แสงที่ส่องทะลุผ่านความมืดมากระทบกับดวงตาเท่าที่ประสาทสัมผัสของเธอจะสามารถรับรู้ได้

 

ไม่มีใคร และไม่มีอะไร...

 

“ฝันหรอ...”

เด็กสาวพึมพำกับตัวเองด้วยความรู้สึกปวดร้าวพร้อมกับยกมือขึ้นมากางออกตรงเบื้องหน้าของตัวเอง

ดวงตาคมจับจ้องไปยังฝ่ามือของตนเองแล้วจึงค่อยๆหลี่ลงอย่างช้าๆเพื่อคิดพิจารณาอะไรสักอย่าง

 

“ไร้สาระจริง...”

เสียงแข็งเอ๋ยกับตัวเองด้วยความฉุนเฉียว

 

ที่นี้ไม่มีความหมายอะไรสำหรับเธอ และก็เช่นเดียวกัน ความฝันนั้นก็ไม่มีความหมายอะไรอีกเช่นกัน

 

สภาพร่างกายของเราตอนนี้ยังใช้การไม่ได้...โถ่เอ้ย!! ทรมาน!! ทรมานเกินไปแล้ว ทรมานจริงๆ!! ขี้โกงนี้!

ชั้นจะต้องจิก จะต้องขยี้ตัวเองอีกสักกี่ครั้งกัน? ....

 

“ขี้โกงที่สุดเลย!!”

ไม่ว่าจะตวาดไปอีกกี่ครั้ง มันก็คงไม่มีวันจะจบสินะ..

 

เอาล่ะ ต่อไปจะทำยังไงดีล่ะ? จะไปที่ไหน?

A.โรงเรียน มันแน่อยู่แล้ว ก็ชั้นยังต้องเรียนนี้นา......หืม? ไปโรงเรียนหรอ?....

2.ในเมื่อ ไม่ว่าจะไปไหนก็ไม่มีอะไรน่าสนใจอีกแล้ว ชั้นว่าชั้นอยู่ที่นี้น่ะ ดีแล้วล่ะ...

C. หึ...นอนต่ออีกสักพันปีก็คงไม่เสียหายอะไร ใช่ไหม? “ลิลิธ...”

 

-ผู้ที่ตอบ A และ C ให้ไปอ่านคำตอบ A ได้เลย ส่วนผู้ที่ตอบ 2 ให้รอจนกว่าจะถึงคำแนะนำหน้า (เอนทรี่หน้า)

 

คำตอบ A........”

 

“สายแล้วนะลูก ตื่นได้แล้ว!!”

“เง้อออ มาสงมาสายอะไรกันล่ะพ่อ วันหยุดทั้งที”

 

ปั้ง!!

เสียงเปิดหรือถ้าให้ดีต้องเรียกว่าผลักประตูอย่างรุนแรงของนางิสะ คาโอรุ หรือคุณพ่อแสนดีของ นางิสะ ชิโอริ ทำให้ลูกสาวแสนขี้เศราต้องลุกขึ้นสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาทันใด

 

“โอ้ยยยยยยย พ่อน่ะ ขออีก 5 นาที”

ชั้นตวาดด้วยความหงุดหงิดใจ แล้วจึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวเองอีกครั้งนึง คราวนี้คงจำเป็นจะต้องคลุมให้มิดถึงหัวเลยล่ะ ไม่อยากจะหันไปมองตัวต้นเหตุเลยจริงๆ

 

ฝ่ามือใหญ่รีบคว้าผ้าห่มแล้วจัดการสะบัดออกอย่างรวดเร็ว ทันทีที่เด็กสาวถูกช่วงชิงผ้าห่มซึ่งเป็นเหมือนป้อมปราการด่านสุดท้ายของสวรรค์ยามนิทรา ก็หมายความว่าเธอจำเป็นต้องขดตัวเองเพื่อยื้อยุดจะนอนต่อให้จงได้

 

“ตื่นเดี่ยวนี้นะ !!”

“ม้ายยยยยยยยยย”

“ทำไมดื้อแบบนี้นะ”

คาโอรุจำเป็นจะต้องแกะตัวลูกสาวออกจากที่นอนด้วยความลำบากยากเย็นแสนเข็ญราวกับแกะกระดาษออกจากกาวตราช้างก็มิปาน

สุดท้ายลูกสาวก็ต้องพ่ายแพ้ให้กับความพยายามของคุณพ่อของเธอเอง

 

“โถ่เอ้ย อูสาคิดว่าจะได้นอนยาวๆสักหน่อย แม่ไม่อยู่ทั้งที ขอนอนให้เต็มตาหน่อยก็ไม่ได้ใช่ไหมฮะพ่อ”

ชั้นพึ่งสังเกตได้ถึงปฏิกิริยาหมดความอดทนของพ่อว่าพ่อไม่ได้เป็นอย่างที่เห็นภายนอกเลยแม้แต่น้อย

“ทุกทีถ้าแม่ปลุกทำไมตื่นได้?”

พ่อหันมาท้าวเอวถามด้วยสีหน้าบึ้งแต่เช้า ชั้นไม่เคยคิดว่าพ่อจะน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน ถึงเมื่อก่อนจะเคยอยู่กับพ่อสองคนมาแล้วบ้าง แต่ก็ไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แปลกๆแบบนี้เท่าไร เอ หรือว่าเพราะชั้นเป็นเด็กเลยจำไม่ได้ดีนะ

 

“ก็แม่มาปลุกให้ไปโรงเรียนนี้นา เวลานอนพอพูดถึงโรงเรียนทีไรก็ต้องทำให้สะดุ้งตื่นทุกที บางทีก็ขี้เกียจและบางทีก็อยากตื่นเร็วๆ”

“แต่ตัวเองก็ต้องตื่นเองบ้างสิ”

“ฮะ~~”

ตัวชั้นแปรงฟันไปด้วยพร้อมกับพูดไปด้วย โดยที่พ่อเองก็แปรงฟันอยู่ข้างๆชั้นเหมือนกัน สักพักก็มีความทรงจำนึงไหลเวียนเข้ามาในหัว แต่นั้นก็พอจะทำให้ชั้นตั้งคำถามขึ้นมาได้

“พ่อ เมื่อคืนหนูฝันประหลาด”

“ฝันว่าอะไร?”

“หนูอยู่บนดวงจันทร์ แล้ว...”

รู้ไหม? อะไรทำให้ชั้นรู้สึกหงุดหงิดจนไม่สามารถพูดจบได้ ....

“พ่อขำอะไรของพ่ออีกแล้วน่ะ”

ชั้นยังพูดไม่จบเลยนะ ชั้นหันหน้าไปมองด้วยความงงอย่างถึงที่สุด แล้วสักพักพ่อก็ลูบหัวชั้นตามเดิม

“ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ลูกเนี่ยจินตนาการสูงดีนะ”

พ่อพูดเสร็จก็ชำเลืองมาทางชั้นเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ ชั้นรู้นะว่าพ่อคิดว่าชั้นเพ้อเจ้อล่ะสิ แต่สักพักพอชั้นหันไปจ้องตาเขม็ง พ่อก็ยิ้มกลับมาเหมือนเดิมอีก ไม่รู้ว่านี้เป็นการเบี่ยงเบนความสนใจอย่างนึงหรือเปล่า แต่ที่แน่ๆคือมันคงใช้กับชั้นไม่ได้แล้วล่ะ

แต่พอคิดๆดูแล้ว มันก็ไร้สาระจริงๆล่ะนะ  หลังจากบ้วนน้ำ ล้างหน้า เช็ดหน้ากับมือเสร็จ ชั้นก็เปลี่ยนจากอาการไม่พึงพอใจมาเป็นยิ้มเลี่ยนๆแล้วจึงเดินออกไปตามพ่อ

 

-ฝันนั้นมันจะเป็นอะไรไหมน้า?

A.เหมือนจะเป็นรางบอกเหตุ อะไรสักอย่าง...

3. ก็แค่ฝัน จะคิดมากไปทำไมกันล่ะ

C. มันไม่ใช่ความฝัน...

 

ถ้าตอบ A อ่านต่อไปนี้ได้เลย ถ้าตอบ 3. ให้เลื่อนลงไปอ่านคำตอบ3ข้างล่างได้เลย ส่วนคำตอบ C. รอดูคำแนะนำต่อไปเอนทรี่หน้านะ หมดส่วนที่ต้องอ่านแล้วสำหรับคำตอบ C

 

คำตอบ A….”

 

บางทีชั้นก็ฝันแปลกๆ อย่างว่าตัวเองโตแล้ว และอยู่บนดวงจันทร์ได้ รู้สึกว่าเท่ไม่เบาจริงๆ แต่ที่น่าสงสัยคือชั้นไปใส่ใจกับสถานที่แบบนั้นตอนไหนกันนะ ถึงจะชอบพวกดวงดาวก็เถอะแต่ไม่คิดใส่ใจจะอยากไปขนาดนั้นสักหน่อย

แต่ว่า...ความฝันมันดูสมจริงอย่างบอกไม่ถูก

แต่ก็รู้สึกว่าชั้นคิดอะไรที่ไม่ใช่ตัวชั้นตั้งเยอะแยะ

รู้สึกราวกับว่าไม่ใช่ตัวชั้นยังไงอย่างนั้นเลยแหะ

 

-แล้วนั้นคือตัวชั้นแน่ๆหรอ?

A.คิดมากหนา

a.คุ้นเคยแบบแปลกๆ

 

ถ้าตอบ A. ให้อ่านคำตอบ 3 ต่อไปได้เลย

ถ้าตอบ a. ให้เลิกอ่านในเอนทรี่นี้แล้วรอคำแนะนำในเอนทรี่ต่อไป

 

คำตอบ 3.....”

 

“อะไรกันเนี่ยยยยยยย”

คงจะแปลกใจกับการอุทานของชั้นไม่น้อยเลย

จะไม่ให้ตกใจได้ไง ก็เล่นมีอาหารกองเต็มโต๊ะอย่างกับกองพะเนินอะไรสักอย่างอีกแล้ว

ไอ้เรื่องกินหรือไดเอ็ต ชั้นไม่ได้คิดจะสนใจอะไรอยู่แล้ว

แต่ทำไมพ่อถึงทำอาหารออกมามากมายจนไม่คิดถึงกระเพราะน้อยๆยามเช้าของชั้นบ้างเลยนะ

 

“เอาอีกแล้วนะพ่อ”

“เรย์ริทานหมดอยู่แล้วล่ะ”

“ว่าหนูตละกะน่ะสิ”

“วัยกำลังโตไม่ใช่หรือไง”

“มันจะโตเกินไปแล้วค่ะ”

 

มื้อเช้าเริ่มต้นด้วยการสนทนาตามประสาของพ่อลูก ก่อนที่ชั้นจะขอตัวกลับขึ้นไปบนห้องเพื่อที่จะเล่นเกมที่ซื้อมาใหม่ ส่วนพ่อก็ประจำการที่ห้องนั่งเล่นจนกลายเป็นเรื่องเคยชินไปเสียแล้ว

 

ตอนนี้ก็ราวๆ11โมงได้แล้ว ชั้นเลิกเล่นเกมและนอนกลิ้งตัวไปมาบนที่นอนของตนเอง ตอนนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้นมากะทันหัน ชั้นจึงเปิดแอร์ในห้องเพื่อคลายความร้อน สักพักจึงชั้นหยิบหนังสือจากตู้หนังสือในห้องขึ้นมาอ่านบนที่นอน ดูๆแล้วชีวิตนี้มันช่างสุขขีเสียยิ่งกระไรจริงๆนะตัวชั้น

 

ชั้นยันกายตนเองขึ้นมาเกาะขอบหน้าต่างที่ทำจากกระจกเพื่อจับจ้องสิ่งต่างๆที่อยู่หลังบานกระจกเหล่านั้น

 

-มองแบบไหน?

A.มองลงไปข้างล่างที่ถนนหรือประตูบ้าน

3 มองไปรอบๆเมืองเพื่อชมวิวจากตรงนี้

 

ทั้ง A หรือ 3 รออ่านคำแนะนำในเอนทรี่ต่อไปได้เลย......

อยากอ่านต่อเร็วๆก็หลังไมค์ในเฟซ...จะได้กระตุ้นผมได้มั้ง ฮา

edit @ 30 Jul 2011 22:21:11 by Shiruki

Comment

Comment:

Tweet

เออนี้ จะถามว่าไม่ปวดหัวหรอนั้น หรือแบ่งเป็นตารางไว้ แต่คงแบ่งตารางไม่ได้ เพราะมันไม่ตายตัว

สู้ๆ Hot! sad smile

#2 By ผ้าห่มคุง on 2011-08-01 22:10